Sardynia w 10 dni — wybrzeże, które wybrałam sama

Dlaczego baza w Alghero — a nie na słynnej Costa Smeralda

Najwięcej czasu przy planowaniu Sardynii zeszło mi nie na trasie, tylko na jednej decyzji: gdzie postawić główną bazę na pierwsze trzy noce. Większość poradników z miejsca wysyła na Costa Smeraldę — północno-wschodni skrawek wyspy z turkusowymi zatokami z folderów. Sprawdziłam ją uczciwie i świadomie z niej zrezygnowałam.

Powód pierwszy to pieniądze. Costa Smeralda powstała jako kurort dla bogatych i nigdy nie przestała nim być — ten sam standard apartamentu kosztuje tam dwa, trzy razy więcej niż na zachodnim wybrzeżu, a parking pod plażą potrafi być droższy niż obiad. Płaci się za nazwę i sąsiedztwo jachtów, nie za to, co realnie zobaczysz.

Powód drugi to charakter. Alghero ma starówkę z katalońską przeszłością, żywe miasto poza sezonem, port, na którym je się kolację wśród miejscowych, i mury obronne, z których codziennie ogląda się zachód słońca. Costa Smeralda jest piękna, ale pusta — to plaże i resorty bez tkanki miejskiej. Na bazę, do której wracasz co wieczór przez trzy dni, wolę miejsce, które żyje.

Bazę wybiera się nie pod jeden najładniejszy dzień, tylko pod trzy zwykłe wieczory, które przy niej spędzisz.

I rzecz najważniejsza dla całego planu: z Alghero domyka się pętla. Zaczynając na zachodzie, jadę Bosą i Sinis na południe do Cagliari i wracam wschodem — nie cofam się ani razu. Gdybym zaczęła na Costa Smeraldzie, połowa trasy byłaby powrotem tą samą drogą. To jedna decyzja, ale ustawia rytm wszystkich dziesięciu dni.